Zauważyliście, że muzyka komercja niszczy każdy rodzaj muzyki? Niszczy, spłaszcza, pozbawia charakteru. Ta chęć dotarcia do jak największej liczby osób jest tak potworna, że dewastuje nawet najbardziej spontaniczne zrywy muzyczne.

Właśnie trafiła w moje ręce najnowsze płyta zaszczycona nazwiskiem Ani Dąbrowskiej (zaszczycona, gdyż uważam tą artystkę za wybitną jak na obecne czasy).

Z tą grupą wiążą się tylko i wyłącznie miłe wspomnienia.

Dziś kolejny wielki zespół lat 90tych grających Eurodance. Któż nie kojarzy piosenek „No Limits”, czy „The Real Thing”, klasyk początku lat 90tych, zespół z samego topu. Przy ich piosenkach tańczył cały świat, a cały męski świat podziwiał wdzięki pięknej Anity.

Tak jak zapowiadałem, dzisiaj pierwszy z grona moich ulubionych zespołów z lat 90tych wykonujący muzykę Eurodance.

Uroczyście oświadczam, że od dnia dzisiejszego wprowadzam blog-obiegu kategorię "Powrót do przeszłości".

Kocham Italię. A włoskie piosenki są od dawna bliskie mojemu sercu.

No i niestety nie udało się wygrać. Po zajebistych 65 minutach... cały misterny plan poszedł w pizdu. I jeszcze w rewanżu obrona w dupie. Ale nie z takich rzeczy się wychodziło.

Nie ukrywam, że jestem fanem piłki kopanej, dlatego dzisiejszy wieczór upłynie mi pod znakiem Ligi Mistrzów.

Dziś pierwszy w miarę poważny tekst. Takie tekst czasami będą się pojawiały (ale tylko wtedy, gdy najdzie mnie wena). Chciałem zająć się "problemem", który powstał w ostatnim czasie. Mianowicie wielkiemu i ciągle rosnącemu EGO polskich artystów, którzy twierdzą, że są ponad społeczeństwem i mogą robić co chcą bez ponoszenia odpowiedzialności za swoje postępowanie.